| Posted by: Josjie  @ 2004-06-20 14:27 (Total messages: 1297)  | |
Uit De Morgen, 22-09-2001
Dancing zonder naam
Marijke Libert 22-09-2001 Pag.
De blauwe en roze neonlampen van toen zijn weg, alsook de naam: Boccaccio met het bekende logo 'B'. Verkocht, per abuis. De oude uitbaters van de beruchte Destelbergse megatent heropenden na acht jaar sluiting vorig weekend dan maar de 'Megatempel'. 'Ik ben weer thuis. Ik loop hier gelijk in mijnen hof', kirt een overgelukkige veertiger. 'Er moet nog veel veranderen', zuchten een paar oudere fuifnummers. Het jarenlang hossen op newbeat en house heeft in hun gezicht diepe sporen getrokken. 'We blijven komen. Megatempel moet weer Boccaccio worden.'
Robert De Maesschalck75 jaar, baas
Marijke Libert
Foto's Stephan Vanfleteren
'Hoe deze dancing ooit aan de naam Boccaccio kwam?" Meester Luc Boxtaele lacht. "Hij daar", en wijst naar de andere kant van de tafel. "Dirk, dat klopt toch, de naam is jouw idee, nietwaar. Want de Decamerone ken jij goed hé?" Mede-uitbater Dirk De Maesschalck kijkt op en fronst de wenkbrauwen. "Allee Dirk", plaagt zijn advocaat en vriend Luc verder. "De Decamerone, dat mooie, een beetje aangebrande boek." Dirk schudt zijn hoofd en zucht. "Leg jij het maar uit, Luc, van die naam." "Schrijf op", dicteert Luc, "dat de Decamerone van Boccaccio het eerste en enige boek is dat Dirk ooit gelezen heeft en dat hij daar al zijn inspiratie uit heeft gehaald." Luc schatert het uit.
Een paar weken voor de heropening. Vader Robert De Maesschalck (75), zoon Dirk (48) en juridisch raadgever Luc ontvangen ons in de villa achter de dancing, gelegen aan een visvijver in Destelbergen. De sfeer is onspannen, foto's van vroeger worden over de tafel verspreid, oude krantenartikels opengevouwen en voorgelezen. Grappen en anekdotes volgen, alles is doordrongen van nostalgie. Alleen Dirk zit in een hoekje te mokken. "Zenuwen", legt hij later uit. De heropening van de megatempel baart hem zorgen. Reeds ruim een jaar was de tent occasioneel open voor fuiven van Topradio, maar nu is het voor echt.
Vader Robert geeft een kleine rondleiding in en rond de danszaal, waar de diepe basdreunen van klopboren en zaagmachines overheersen. Hij wijst naar branddeuren, nooduitgangen, blusapparaten, belichtingsinstallaties en geluidsschermen en laat zijn uitleg steeds voorafgaan door de vraag: "En weet je hoeveel dit mij gekost heeft?" Daarop volgen getallen tussen de 100.000 en 1 miljoen frank. De opening bracht heel wat werk mee. De buurt diende afgesloten voor het gedreun binnen, de nieuwe strenge veiligheidsrapporten moesten worden opgevolgd en navenant volgden de noodzakelijke investeringen. Dirk loopt mee en kreunt af en toe een zin: "We mogen maar tot vijf uur open blijven" of "We mogen maar duizend man in de zaal binnenlaten." Robert reageert: "Ik weet het, Dirk, maar we moeten doordoen met wat we hebben", zegt hij. "Twee jaar geleden durfde ik nog niet te dromen dat we ook maar kans maakten op een nieuwe vergunning." "Een voorlopige", bromt Dirk weer.
"Ik ben momenteel de oudste dancinguitbater van dit land", vertelt Robert later. "Eigenlijk ben ik de uitvinder van de megadancing in België. En het was meteen koekenbak toen ik het in 1987 opende. Duizenden bezoekers, schoon en rijk volk, de beste muziek, lasers en rook, alles modern." Robert is een selfmade-uitbater, die geheel anders begon in het leven. In Engeland op achttienjarige leeftijd bijvoorbeeld, waar hij 'mitrailleur' was in het leger. "Ik keerde naar België terug en op mijn eenentwintigste werd ik zelfstandig. Nee, ik ging toen nog niet in de horeca. Ik opende een matrassenfabriek. Ik reed met mijn camions vol materiaal in België rond. Ik deed vooral de streek van Luik en Leuven. Daar is mijn frank gevallen. In Leuven zag ik de eerste dancing die echt marcheerde: de Blauwe Donau. Ik parkeerde mijn camion daar en zag hoeveel volk er binnen en buiten liep. Verdoeme, zei ik, daar moet geld te rapen zijn. Tja, zoals je merkt heb ik wel wat zakeninstinct."
En vooral lef, zo blijkt. Robert: "Ik dacht, ik ga mij een lap grond kopen in Gent, langs een grote baan en ik begin daar ook zo iets." Robert kocht zijn 'lap' aan de drukke Brusselse Steenweg in Gentbrugge. "Een jaar later zat ik met mijnen Dirk die er toen nog maar tien was, stenen te kappen. Samen hebben we de fundamenten van de dancing Balmoral gelegd, letterlijk. En ik liet niets verloren gaan. De lederen stoffen die nog in mijn matrassenfabriek lagen heb ik gebruikt om er de plafonds van de Balmoral mee te bespannen. In 1961 opende de zaak, eerst als feestzaal, een jaar later als dancing met jukebox. De eerste avond stonden er twee auto's en honderd fietsen voor de deur."
Ondertussen broedde Robert al op nieuwe plannen. "Ik had een terrein gekocht aan de visvijver van Destelbergen. Daar zijn we in een villa in bootstijl in de jaren zeventig met de Boccaccio begonnen. Het was een succes. Eerst kwam er tweehonderd man, en na een aanpassing konden er zo'n vijfhonderd mensen binnen. Dat betekende al iets in die tijd. Het uitgaan was anders dan nu. Er werden bakken bier gezopen, en vlinderkes, of samba, cola met jenever, tango, mazoutjes. We haalden wel 'het betere volk' binnen. Drugs waren er nog niet en de leeftijd van de bezoekers lag toch rond de twintig en ouder. Er waren geen meiskes bij van zestien jaar."
Om de tweede (de bekende) Boccaccio te starten was enkel de hete adem van de concurrentie nodig. Vlak naast de oude Boccaccio was de Carrera geopend.
Robert: "Iets groters wilden we. We hoorden wat er toen al in Ibiza van start ging: dancings die meer dan duizend mensen konden binnenhalen en die hele speciale muziek draaiden. Dus hebben wij dat ook gedaan. In een jaar tijd stond de nieuwe Boccaccio er en de dj's kwamen erop af als vliegen op stroop. Vanaf de eerste dag zat de zaal nokvol. Er kon tot tweeduizend man over de vloer komen. En nog een jaar later hadden de buitenlanders ons ook gevonden. Hele speciale tiepen bevolkten de dansvloer. We stonden er zelf een beetje van te kijken."
Boccaccio werd al snel de kweekvijver voor de newbeat, house en techno, maar daar lijkt Robert niet meteen kaas van te hebben gegeten. "Tja, dat was ook speciaal hé, dat boemboemboem. Ik ken er niets van. En ik heb er ook nooit op gedanst. Het enige waar ik in mijn leven ooit op gedanst heb is een slow. En het genre muziek waar ik van hou is reggae. Ik hoef je niet uit te leggen dat je daarmee in de Boccaccio niet moet afkomen." Robert lacht. Eind jaren tachtig viel er evenwel weinig te lachen. Dirk en zijn toenmalige vriendin Martine die de zaak uitbaatten kregen ruzie en de zoon van de uitbater werd uiteindelijk in zijn eigen zaak buiten gezet. Robert: "De nieuwe vriend van zijn ex haalde raar volk binnen en het spel was naar de duvel. Drugs, lawaai, veel te laat open, slechte sfeer. Begin jaren negentig heb ik, die eigenaar bleef van het terrein, geen vergunning aangevraagd en zo heb ik de bezetter van mijn veld verdreven. Ik heb dus eigenlijk mijn eigen dancing gesloten. Omdat het in die laatste periode zo'n slechte naam kreeg, werd het niet meer heropend, zeven jaar lang niet. Tot vorig jaar, dan mochten we één keer per maand de zaak 'uitlenen' aan Topradio. Daarna zagen we hoopvol een nieuwe vergunning tegemoet. Die is er nu, voor een proefperiode. We zullen ons best doen om het ding weer op poten te zetten en binnenkort weer een volwaardige dancing uit te bouwen."
Met welke muziek, vragen we, want muziek is toch altijd de grootste troef van de Boccaccio geweest. Robert aarzelt: "Dirk, dat is jouw rayon, hé." Dirk schudt het hoofd. "Dat ik het niet weet. Ik kan die soorten niet uit elkaar houden." Hij neemt zijn gsm en belt naar Alec, zijn dj. "Alec, wat draaien wij hier nu? Hoe heet dat? Trends? Watte? Dance en... nog iets. Ah, dance en trance. Bedankt, maat."
Christophe35 jaar, Bocca
Openingsavond. Tussen barkruk en dansvloer beweegt zich een opvallende figuur voort, gin-ginni binnen handbereik. Haarkapper Christophe, door iedereen aangewezen als 'Bocca'. "Spijtig hé", begint hij. "Niet zo veel volk en weinig speciallekes." Zelf heeft hij nochtans zijn best gedaan. Zijn haardos kreeg voor de gelegenheid een rood bad. "Ik moet ergens beginnen", zegt hij.
Op zijn zestiende al frequenteerde Christophe de oude Boccaccio, het 'boothuis'. "Veel ambiance, schoon volk, leuke muziek, familiale sfeer, maar toen iets verder in de straat de dancing Carrera opende, trok het publiek weg. Dat heeft slechts een jaar geduurd. Robert de Maesschalck zette op het terrein waar de villa al stond en dus naast de Carrera een soort loods. Dat was spannend. Je zag dat bouwwerk week na week groeien. Met open mond stonden we daar binnen. Zo groot, wat een lichtinstallatie, wat een klank. O, en met lasers en rookmachines... De eerste megadancing was geboren. En de Carrera, tja, die sloot een maand later al de deuren.
"Met de nieuwe dancing dook ook een nieuw publiek op. Meestal goed gesitueerde jongelui waren het die uit een Ferrari kropen en meteen een glas champagne bestelden. Vrij snel kwamen de eerste drag queens binnen, in die tijd nooit gehoord of gezien. Er liepen travesties rond met hoeden, waarmee ze amper de deur binnen konden. En ook de dandy's begonnen hun opmars. Iedereen keek zijn ogen uit. Na een jaar kwamen er ook mensen uit Frankrijk, Zwitserland, Luxemburg, Engeland, Australië. Er kwamen bekende zangers uit binnen- en buitenland. Zelfs Grace Jones is hier nog komen zingen. Ik zal het nooit vergeten, hoe ze met de limousine werd afgezet en met veel zwier en zwaai binnenkwam. Na het optreden begon ze uit balorigheid met barkrukken te gooien. En dan heeft de uitbater, Dirk, koelbloedig gezegd: Grace Jones of niet, die vliegt hier buiten. Zo gebeurde ook. Typisch Dirk.
"Hier ontstonden de grote trends van de jaren tachtig, in 1988 bijvoorbeeld de newbeat. Een dj had bij vergissing een 45-toerenplaat trager gespeeld en daarna werd dat voor de grap af en toe herhaald, tot het effect was dat sommige mensen er eigenaardige danspassen op gingen doen. Zo kwam ook lange Peter in actie, later voorman van de Confetti's. In een mum van tijd was een hit, een plaat, een naam, een trend geboren. In het verlengde van de newbeat ontstonden de outfits, de attributen. Op een dag had iemand zijn bretellen omgekeerd aan, een ander zette zijn pet achterstevoren; er werden badges op de petten gespeld en plots was het in om petten vol badges te dragen, ook op straat. Een van de opmerkelijkste modes was die van de rennersbroekjes, dat is heel dom begonnen. Iemand had voor de grap een rennersbroek aan, een week later had hij al volgelingen en later liep heel de dansvloer vol met die zwarte spannende dingen met eronder gestreepte sportkousen en grote clownschoenen. Ikzelf heb ook een trend gelanceerd. Op een avond stapte ik de dancing binnen met een zonnebril op de neus. Ik kreeg leuke reacties en na een paar weken stond de meerderheid met zonnebril op de dansvloer. Het was putje winter. We hebben dan onze lippen aangezet met fluostift en zo waren we weer even zoet."
De outfits zijn weg nu, de sfeer is wel oké, de muziek 'graaf' maar het uitzicht is die van een doordeweekse dancing, het steekt Christophe een beetje. "Het klopt dat er veel veranderd is. Dat bleek al tijdens de occasionele fuiven in de Boccaccio dit jaar. De drag queens zijn weg en nog weinigen doen iets met een outfit. Je ziet hier en daar wel nog de androgyne figuren, volledig in Gucci. Nu is het ook zo'n trend dat iedereen er als een model wil uitzien. Het lijken wel allemaal klonen van Jennifer Lopez.
"Ik heb ook het einde meegemaakt", zucht Christophe. "Toen Dirks vriendin de zaak overnam. Maar toch ben ik altijd blijven komen. Dit is gewoon mijn thuis. Na de sluiting heb ik echt gerouwd. Toen ik hoorde dat hij weer openging, was dat een shock. Ik heb twee dagen niet geslapen van de zenuwen. Het was heel dubbel. Ik had super veel zin om te gaan en toch was ik bang voor de desillusie. Het is voorspelbaar dat het niet meteen weer het circus van vroeger kon worden, maar de mogelijkheden om het weer onmisbaar te maken zijn er nog steeds. Ik heb berekend dat ik hier over een periode van tien jaar aan geld een mooie auto heb uitgegeven, iets rond de 800.000 frank. Daarnaast heb ik hier aan een gemiddelde van 15 uur per weekend zo'n 365 dagen ofte een volledig jaar binnengezeten. Dat zal wel een record zijn, denk ik. Men noemde en noemt me nog steeds 'Bocca'. Ik blijf een Bocca tot het einde van mijn leven, een persoon die meer durfde te zijn en in de dancing zijn persoonlijkheid kweekte. Want vele mensen die de Bocca frequenteerden zijn tot zeer zelfverzekerde mensen uitgegroeid, die uit het doorsneegrijs stapten en aan de wereld dat extraatje wilden geven."
Eva23 jaar, the next generation
Nee, uitgaan was er niet bij, toen Eva jonger was. Streng opgevoed geweest én snel in een relatie gestapt waar gestamp op house-gedreun niet tot de vrijetijdsbesteding behoorde. Begin dit jaar wrikte ze zich los en leerde ze via vrienden de Megatempel kennen.
"Een heiligdom betreden, dat zou ik volgens de verhalen doen. De eerste keer dat ik er binnenkwam, in januari van dit jaar, was het inderdaad nogal overweldigend. Daar stond je dan waar het allemaal was gebeurd. Ik bleek er ook mensen te kennen en de muziek klonk meteen heel goed. House, trance, die dingen. En het was zo groot en zo uitdagend gebouwd, je kon van bar naar bar, van etage naar etage en van het ene naar het andere soort volk. Helemaal beneden zitten de jonkies, iets verder links staan de homootjes. Aan Dirks bar staan de ouwe getrouwen en aan de andere kant, aan de bar van Danny sta ik nooit. Dat is voor de Johnny's en Marina's. Spanningen tussen de groepen mensen zie ik nooit. Ik begin nu ook in andere dancings uit te gaan en ik vind dat de Boccaccio veruit de veiligste is. Ik heb er nooit vervelende dingen meegemaakt. De Megatempel staat bij mij voor lol, goed contact, prima muziek en de spannende sfeer die daar nog altijd hangt. Het is geen plek waar je zomaar zonder engagement binnenstapt en je afwezig in beweegt. Je wordt in een sfeer opgezogen. Het is ook niet zo dat je daar móét dansen om je te amuseren. Het is bar, ontmoetingsplaats en dancing.
"De Boccaccio, zo zegt men mij, zou helemaal niet meer zoals vroeger zijn. Ik kan er niet over oordelen. Ik zal er toch één keer in de maand naartoe gaan, ook al heeft het niet meer de naam de meest opmerkelijke of trendy tent te zijn. Wat wel vreemd is, is dat sluitingsuur. Om vijf uur stopt daar plots de muziek en gaan de spots aan. Dat is nogal onwezenlijk, want eigenlijk hoor je nog te staan shaken op dat uur. Bon, dan trek ik maar naar een afterparty want vijf uur is echt te vroeg voor mij. Eigenlijk is de Boccaccio een beetje de verzamelplaats geworden voor de afterparty's, vroeger was het naar het schijnt omgekeerd. De Boccaccio was de afterparty.
"Waarom het zo laat moet? Wellicht omdat het uitgaan zo laat begint. De ambiance is er pas echt rond een uur of vier en dus moet er nog een vervolg komen. Het leuke aan de Megatempel blijft wel de bijzonder goede muziek. De beste dj's werken er nog steeds. Ze slagen erin het huidige werk, dance en trance, te mengen met de muziek die vroeger door de Boccaccio raasde. In de mix wordt zo'n oudere plaat aangekondigd en dan gebeurt er iets eigenaardigs. De ouderen die aan de bars staan, rukken zich los en schieten als een raket naar de dansvloer. Bij de aanvang van dat bekende oude muziekje, gaan de handen in de lucht en ontploft het zowaar. Zo moet het er vroeger constant aan toe zijn gegaan.
"Er wordt hier soms echt gezopen, vooral korte drank aangelengd met frisdranken. Bacardi cola, wodka redbull. Je mag rekenen dat het bij sommigen kan oplopen tot vijftien van dat soort drankjes per avond. Ik vraag me af hoe men dat betaalt. De Megatempel is niet goedkoop. Ik ken mensen die op een avond 5.000 frank opdoen en ik ken er die 10.000 frank kwijt zijn."
Naast de dure consumpties en het te vroege sluitingsuur, stelt Eva nog een derde minpuntje vast: de geluidssterkte. "Het is in de Boccaccio stiller dan in andere dancings. Vooral nummers waar je een kick van krijgt, die moeten daveren en boenken, komen daardoor niet tot hun recht. Het zou met de angst voor nachtlawaai te maken hebben, hoor ik. Nu, bij mij heeft het als gevolg dat ik bij een goed liedje gewoon met mijn oor tegen de geluidsboxen aan sta te dansen. Nog andere jongelui zoeken de buurt op van de boxen."Van het drugsgebruik, een groot euvel in de oude Boccaccio, merkt Eva naar eigen zeggen weinig. "Ik doe er in elk geval niet aan mee. Ik krijg wel eens de vraag of ik pillen bij me heb, maar dan wijs ik gewoon met mijn vinger naar de uitgang. Ik wil er geen woorden aan vuilmaken. Ik weet ook niet hoe het komt dat men bij mij komt. Misschien heeft dat met mijn grote energie te maken. Ik kan makkelijk vier uur ononderbroken dansen en misschien vermoedt men dan dat ik wel iets nodig heb om die energie op peil te houden. Nu, ik kan me best vermaken zonder spul. Ik leef gewoon gezond, eet veel yoghurt en fruit en ik spaar me de dag voor den uitgang zodat ik in vorm ben. Het is een beetje zoals je voorbereiden op een topmatch."
Luc37 jaar, advocaat
Na acht jaar werken achter de draaitafel van de Gentse Fifty-Five besloot Luc Boxtaele uit het nachtleven te stappen en rechten te studeren. Nu werkt hij aan de Gentse balie. Een paar vrienden van vroeger, nachtraven, vormen een deel van zijn cliënteel. Zo ook de bazen van de Megatempel. Boxtaele zorgde er mee voor dat De Maesschalck zijn dancing weer kon openen. Een echte fan van de Megatempel was Luc echter niet.
"De Boccaccio uit de jaren zeventig, was niet meteen iets voor mij. De 'witte broeken' zaten daar, coiffeurs, modellen én mensen met een nine-to-five job die graag naar de liedjes van de topdertig luisterden. Pas later werd veel betere muziek gedraaid en misschien had dat wel iets met mij en mijn kliek te maken. Ik draaide op mijn achttiende al muziek in de Fifty-Five, een crypte aan de Kuiperskaai. De dancing zat vol studenten, we draaiden er het alternatieve genre. Ik ben blijven houden van goede funk, rock, pop, de betere disco, reggae en vooral The Stones.
"De kleine Boccaccio had iets wat wij niet hadden: goede klank. Daarom liepen wij er af en toe binnen. Ik leerde in de Boccaccio een paar dj's kennen en die kwamen al eens op de Kuiperskaai langs, hoorden daar onze muziek en vonden dat schitterend. Stilaan ontstond er een cross-over. Zij begonnen onze muziek te draaien in de Boccaccio, waardoor wij er natuurlijk ook meer naartoe gingen. Daar leerden wij dan de meer commerciële liedjes kennen en dat had invloed op ons. Toen ontmoette ik Robert De Maesschalck voor het eerst.
"Die megatempel dan. Ik weet niet waar ze de mosterd haalden, maar vader en zonen De Maesschalck hebben iets zeer eigenzinnigs gebouwd in Destelbergen dat in België du jamais vu was. Het was een gewaagd concept, knap geconcipieerd met die verschillende niveaus en bars. Rond de periode van de opening kwam ook een nieuwe generatie dj's boven water en die zijn het genre muziek beginnen draaien dat later de 'Boccaccio-muziek' zou worden. Dj's zochten vooral naar muziek die het volk op de dansvloer hield. Er volgden experimenten zoals muziek trager laten spelen. De muzikantenwereld heeft erop ingespeeld en zo ontstonden via de Boccaccio de newbeatplaten. Later is de techno gekomen en de house. Het gevaar loerde al snel om de hoek. Rond het einde van de jaren tachtig zijn er dingen gebeurd die de ommekeer en tegelijk neergang betekenden voor de dancing. Eerst had je de vriendin van Dirk die voor de uitbating van de Boccaccio een vennootschap opgericht had waarin Dirk slechts een minderheidsaandeel bleek te bezitten. Dirk werd eruit gezet en een nieuwe malafide uitbater werd door de ex van Dirk binnengehaald. De Maesschalck bleef eigenaar van het terrein en het gebouw maar de uitbating was van iemand anders. De zaak verloederde zienderogen naar het eind van de jaren tachtig toe. De laatste keer dat ik er nog eens geweest ben was in de zomer van 1991. Ik stond als aan de grond genageld. Iedereen liep er verwilderd rond, de spanning was te snijden. Toen we buitenkwamen zaten ze op de koffer van hun auto lijntjes coke te snuiven. Als je dat ziet, weet je hoe laat het is.
"Eind 1999 heb ik Robert De Maesschalck opnieuw ontmoet en ben ik de advocaat van de familie geworden. Ik was reeds lang uit het nachtleven weg, werkte aan de balie en daar kwam ik wel eens mensen uit mijn vorige leven tegen. Al vrij snel kreeg ik ook dossiers te behandelen die gingen over het uitgaansleven. Zo kwam ik bij de problemen van de familie De Maessschalck terecht. Ze wilden hun zaak weer openen, maar dat ging niet zomaar. Zeven jaar waren ze dicht en niets bewoog. De Boccaccio had na Dirks vertrek een slechte naam gekregen, dus in Destelbergen zag men liever dat het boeltje dicht bleef. Tot er een omzendbrief kwam van Theo Kelchtermans die stelde dat er occasionele dansgelegenheden open mochten zonder dat er een vergunning nodig was. Na een jaar procederen bleek dat uiteindelijk ook voor de Boccaccio te gelden en dus gingen vorig jaar de deuren weer open. Eén keer in de maand werd er een fuif gegeven en langzaam maar zeker bereidden we een echte heropening voor. Sinds vorige zaterdag kan het weer, één keer per weekend, op zaterdag tot vijf uur 's morgens. Het zou best iets later mogen, tot zeven uur 's ochtends bijvoorbeeld, niet later. Het zou mooi zijn als de Boccaccio daarin trendsetter zou worden. Tenslotte is het ook uitgerekend in de Megatempel dat men zich krachtig tegen drugs moet uitspreken. Er zijn al extra veiligheidsmaatregelen genomen. Dat is een goede zaak.
"Probleem blijft de naam. De naam Boccaccio is verkocht door de curator van de failliete nv Mardi van die ex van Dirk. Bij het te gelde maken, verkocht de curator bij vergissing de handelsnaam van Robert De Maesschalck, die het handelsfonds bezit, aan derden. Een discotheekuitbater in Limburg was de gelukkige. Nu heb je natuurlijk een vreemde situatie. Iedereen heeft het nog over de Boccaccio en dan bedoelt men Destelbergen, terwijl die naam officieel niet meer gebruikt mag worden. Het heet nu Megatempel. Je hebt wel een Boccaccio in Haren, je hebt Boccaccio Beach, maar dat is van die Limburger. Misschien kunnen we het de Decamerone noemen, dat zou pas mooi zijn, maar we doen het niet omdat we geen afstand willen doen van de handelsbenaming. We willen de oorspronkelijke naam terug."
Abdoul25 jaar, portier
Hoofdportier zijn van de Boccaccio, het is naar het schijnt een droomjob, maar het houdt risico's in. Ismael Abdoul, bekende profbokser, werd meermaals bedreigd, maar toch werkt hij met flair, overgave en trots verder. De vier kogels die hij een paar jaar geleden aan de ingang van een andere dancing incasseerde, hebben hem wel ernstig doen nadenken.
"We werken in de Megatempel met vijf portiers en tien stewards. De stewards staan aan de bars, de nooduitgangen, de toiletten. De veiligheid is prioritair en dat heeft met het verleden van de Boccaccio te maken. Drugs en portiersoorlogen tierden er welig en dat wil de baas nu voorkomen door de veiligheid optimaal te maken. De dealers houden we hier liefst zo ver mogelijk vandaan. Als we dealers betrappen geven we ze door aan de politie. De Megatempel wil weer schone handen hebben.
"Binnen moeten we alles goed in het oog houden, zien dat de sfeer niet verpest wordt, maar buiten is het nog het moeilijkst: daar moeten we de selectie maken. Vroeger werd er al eens oogluikend een zestienjarige binnengelaten. Nu kan dat niet meer. Het is evenwel niet eenvoudig, want identiteitscontroles mag een portier niet doen, we mogen enkel naar de identiteit vrágen. De bezoekers kunnen dus liegen en dan zijn wij op onze inschatting en ervaring aangewezen. Aftasten mogen we ook niet. Dus stel dat we een vermoeden hebben dat bepaalde mensen binnenkomen met een partij drugs op zak, dan mogen wij daar in principe alleen naar vragen. Ik volg nu wel een cursus voor bewakingsagent en als ik die volbracht heb, krijg ik een certificaat van Binnenlandse Zaken. Dan mag ik wel aftasten en aan persoonscontrole doen, als ik tenminste de toestemming heb gekregen van de burgemeester van de stad waar ik werk. Nu staat men mij enkel toe te gissen. Ik moet alert zijn voor mensen met verwijde pupillen die zich lichtjes agressief gedragen. Begin maar.
"Het gebeurt geregeld dat we mensen moeten weigeren. Niet alleen om het vermoede drugsbezit, of de te jonge leeftijd, maar ook als we slordige kledij of een onaangepast uiterlijk zien. Mensen die in hells angels pakken steken, die getatoeëerd en gepierced zijn van boven tot onder, die te agressief lijken en in een bepaalde bende oprukken, moet ik buiten houden. Af en toe moet ik ook groepjes vreemdelingen weigeren, wat eigenaardig is, want ik ben zelf allochtoon. Ik ben uiteraard geen racist, maar mij is gevraagd om voor het evenwicht te zorgen, zodat iedereen zich binnen op z'n gemak voelt.
"Ik doe al zes jaar dit werk, dus lang voor de Boccaccio occasioneel weer openging. Ik werkte onder meer in dancing Extreme en daar ben ik in 1999 neergeschoten door een klant die ik geweigerd had omdat hij onder invloed was van drugs. Hij kwam een half uur later terug en schoot op twee meter afstand negen keer in mijn richting, vier keer raak. Een kogel ging dwars door mijn balzak, een andere net naast mijn lies en twee kogels troffen mijn bovenbenen. Dankzij God ben ik helemaal hersteld. Ik heb geen blijvende kwetsuren, ik ben niet impotent, zit niet in een rolstoel. Ik ben door het oog van een naald gekropen en ik ben daar zeer dankbaar voor. Het heeft me ook eens grondig dooreengeschud en me doen nadenken over de dingen waar ik mee bezig ben. Ik ben portier bij grote evenementen, ik loop veel risico's, word bedreigd. De buitenwereld, de overheid, beschouwt ons als uitschot en crapuul, eist van ons een opleiding, een blanco strafregister, maar men gooit ons voor de leeuwen. Ik woon in Gent, werk in Gent en moet soms mensen weigeren die in mijn buurt wonen. Ik moet af en toe Turken terugsturen, terwijl ikzelf en ook mijn ouders in een Turkse buurt wonen. Ik ben kwetsbaar. Ik moet mijn wagen altijd veilig in de parkeerbox zetten, anders is hij bekrast of zijn de banden plat gezet. Je leert op den duur wel met de risico's leven en ook met het feit dat mensen het maar minnetjes vinden wat je doet, maar evident is het niet.
"Welk volk is per definitie vervelend? Mensen die een hoge job uitoefenen, hoogwaardigheidsbekleders, advocaten of chirurgen die menen dat ze boven de rest uittorenen. Die denken altijd dat ze de Megatempel wel zullen binnen geraken zonder te betalen. Wij zeggen dan vriendelijk dat ze aan de kassa maar hun uitleg moeten doen, en dan is het geheid toestanden.
"Portieren kan evenwel ook heel leuk zijn. We hebben zelfs fans en sommige klanten van de dancings komen een praatje maken bij ons, rusten even aan de deur uit en gaan dan verder dansen. Dankzij die mensen voel ik me ook opgenomen in de sfeer en hoewel ik aan de ingang sta, is het alsof ik zelf aan het uitgaan ben.
"De vraag die je terecht kan stellen is: hoe rijmt een islamiet, die bokst, die het nachtleven in goede banen leidt, dit alles met zijn geloof. Ik denk daar soms over na. Nu, ik heb eerlijk gezegd een nogal fatalistische visie op mijn leven. Ik ben al eens gered na een zware schietpartij, ik kreeg blijkbaar nog een kans. Ik voel me beschermd, meer nog door God dan door mijn kogelvrij pak. Al mag ik het lot niet tarten, natuurlijk, en bewijzen dat ik ook zelf een doorzetter ben en zelf keuzes kan maken."
Speedy53 jaar, ober
Snel en goed, zo noemt hij zichzelf en hij gaat prat op zijn bijnaam: Speedy. Dat hij dik vijftig is, weerhoudt hem er niet van, met zweetbandje in het haar, tot in de vroege uren achter de toog te staan. "Ik ben een oude flandrien."
Speedy: "Toen ik in 1988 de Boccaccio ontdekte, wou ik er meteen komen werken. Dit was het, de kathedraal. De mensen vierden er hun hoogmis en ik wou hen mee bedienen. Het lukte ook, ik mocht er starten. Ik heb er nogal wat gezien, van achter mijn toog. Leer, latex, travestieten, mensen met bloot achterwerk bloot in een jeansbroek. Die mochten allemaal binnen en hun gedrag leidde nooit tot excessen. Drugs waren er toen nog niet in de mate dat het stoorde, dat was later. Tv-stations liepen elkaar voor de voeten, toen bij ons de new beat werd geboren. Het was alsof we het middelpunt van de wereld waren. Alles ontstond er zo vlot, zo organisch. Trends groeiden en veranderden bij wijze van spreken tussen de bestellingen door. Zoals ik de trends in het drankgebruik zag evolueren van bier naar champagne via bacardi cola, breezer en wodka redbull, zag ik ook de rages ontstaan en weer voorbijgaan. Het was Ibiza in Destelbergen. We stonden soms met open mond naar die dansscène te staren.
"De Boccaccio leek onverwoestbaa. Elke uitdaging namen we aan. Ooit hebben we zelfs een eigen professionele wielerploeg gemaakt. De man die aan de kassa zat werd de coach. Hij was een vriend van vaste klant Roger De Vlaeminck. 'Boccaccio Live' heette de ploeg. Ik heb nog de Scheldeprijs in Schoten in de volgwagen meegereden. Het was geen topploeg, maar er zaten goed getrainde mannen tussen. Winnen was er niet bij, maar tijdens een Ronde van Vlaanderen heeft een van onze renners ooit 150 kilometer aan de leiding gereden. Die ploeg heeft maar twee jaar bestaan."
De Boccaccio was de uitvinder van de new beat en eigenlijk was het Speedy die de basis legde voor wat later 'De Confetti's' zou worden. "Die voorman van de Confetti's heb ik eigenlijk ontdekt: lange Peter. Hij stond op een podium naast mijn toog alleen te dansen en rare manoeuvres te maken, in zijn uniformpje met die hoge hoed op. Ik zei tegen Dirk: neem die binnen als vaste danser en betaal hem, dat is 'ne specialen'. Daar kwam niet meteen reactie op, dus heb ik 'de langen' een beetje kelner laten spelen en toen het kalmer was, mocht hij dansen. Dat ober zijn, viel steeds meer weg en het dansen kwam voorop. Er kwamen een paar meisjes bij en zo is de dansgroep 'de Confetti's' ontstaan. Via een manager die ook bij ons kwam, hebben ze een plaatje gemaakt en plotseling hadden we gewoon een wereldhit te pakken.
"Het was zwaar werken achter de toog, dat wel. Door het steeds verder verleggen van het uitgaansuur kon het gebeuren dat we tot maandagnamiddag bezig bleven. Ik heb nog weekends gehad van 24 uur werken. Maar ik kon het aan. Er zijn geen pep en geen pil nodig geweest om mij alert te houden. Ik werkte er uiteindelijk van 1988 tot 1992. Op het einde werd de oude garde door de nieuwe mede-uitbater, de vriend van de ex van Dirk, ontslagen. In onze plaats werden gastjes binnengehaald die niet van het zuiverste water waren. Ik heb toen nog net de zwaarste razzia meegemaakt. Xtc en speed werden gewoon op de dansvloer gegooid toen de politie binnenkwam. Het leek wel een apotheek.
"Ik ben nu dus opnieuw begonnen in de Megatempel en ik hou het heus wel vol, ondanks mijn leeftijd. Ik ben een taaie, een oude flandrien, een knotwilg die tegen weer en wind is bestand. Het moeilijkste moment is als ik terugrij naar Antwerpen. Als de muziek uit is, het geluid wegsterft kom je in een grote stilte terecht en dat is heel bevreemdend. Als je naar huis rijdt, voel je jezelf precies als een luchtballon die leegloopt. Maar voor de rest blijf ik vrij ongeschonden. Ik heb geen gehoorproblemen, ik leef gezond, werk aan mijn fysiek, dus problemen zal ik niet meteen krijgen. Er zijn nu ook weer doelen om voor te gaan. We krijgen de kans om de Boccaccio weer aan de top te krijgen. Belangrijk is om bekwaam personeel te vinden dat zeer bewust werkt. Het werk in een dancing begint op de parkeerplaats en eindigt in de toiletten. Je moet de klanten overal ontvangen en een beetje opvoeden. Het volk dat ik vandaag de dag nog steeds het liefste zie komen aan mijn toog, zijn de speciale mensen. Zij maken het boeiend, mysterieus en spannend. Met de pillenmannen kan ik niet overweg. Ze zijn lastig, stoer, veeleisend. Leuk zijn ook de vaste klanten van de Boccaccio. Eerst waren de ouders vaste klanten, nu zijn het hun zonen en dochters. Soms gaan de twee generaties samen uit. Wat het werk voor mij ook boeiend maakt, is dat ik in verschillende zaken kan werken. Nu werk ik naast de Boccaccio ook in De Hoeve in Wommelgem, een vrijgezellenbar waar de bamba nog wordt gedraaid.
"Ik doe dat al tien jaar en ik vind het ook leuk werken. Al is het een groot verschil: de ene avond de kusjesdans, de volgende avond techno.
"Als ober moet ik echter realistisch blijven en niet naïef zijn. Ik draai mee in de molen, maar ernaast is er nog een leven. Zodra mijn zweetbandje weg is, ontwaak ik weer in de realiteit. Show is niet erg, als je maar beseft dat 's anderendaags de zon weer opgaat en dat die een ander licht geeft dan de spots in de discotheek."
Alec28 jaar, diskjockey
De Boccaccio was ook een kweekvijver voor de diskjockeys. Dj Alec van de Megatempel heeft ook de Zillion als vaste stek. "Daar is het techniek", zegt hij, "in de ex-Boccaccio gaat het puur om de mensen en de nostalgie.
"Ik begon uit te gaan in de undergroundparty's en zou pas later naar de kleinere discotheken trekken om uiteindelijk ook eens mijn hoofd binnen te steken in de Boccaccio. Het was een enorme stap naar zo'n megatent. Ik liep toen mee met vrienden-dj's, mensen die experimenteerden met allerlei muziek. In de Boccaccio hoorde en zag ik hoe de new beat uitrukte en de acid. Die nieuwe beat had een slechte naam voor de Confetti's er waren. Dat werd gezien als zo'n eigenaardige stapmuziek, met vreemde bewegingen, uitgevoerd door een groepje weirdo's. Met de hit 'This is the sound of C' van de Confetti's, kreeg het natuurlijk wel commerciële allures. Alles veranderde toen. Van underground naar de radio, in een ruk en daar had de underground het dan weer lastig mee. In die spannende tijden liep ik er rond en gaf ik mijn ogen de kost. Ik luisterde goed en probeerde iets te begrijpen van het muzikale geharrewar. Het was bijzonder leerzaam. Aan de Boccaccio zelf had ik meteen mijn ziel verkocht. Alles was er anders. Het was een nieuwe planeet vol prettig gestoorde wezens. Ik stond natuurlijk steeds in de buurt van de dj's. Ik wou hen niet aanklampen, ik sloeg hen gewoon de hele tijd gade en thuis experimenteerde ik zelf verder. Na een tijdje leerde ik de dj's zelf kennen, de Mario, de Olivier, stuk voor stuk fenomenen. Daarna kwam dan de house opzetten, in het begin zeer techno. De reactie elders was: amaai, wat een ketelmuziek, net het geluid van potten en pannen. Het volk dat in de Boccaccio zat vond het echter allemaal goed. Op termijn ontstond dan de echte house, zo'n vijf jaar geleden. Rond mijn twintigste ben ik beginnen muziek te draaien, eerst bij vrienden, dan in kleine clubs. Intussen speelde ik voor ober en deed ik de vestiaire, maar steeds met mijn ogen op de discobar en op de dansvloer gericht. Toen ik het milieu van binnen en van buiten kende, ben ik op een dag zelf in de Boccaccio beland, als dj."
Nu draait Alec een beetje overal, tijdens het weekend scheurt hij tussen Antwerpen en Destelbergen, tussen de Zillion en de Megatempel.
"Het is leuk om de zaak over te nemen van de vorige dj. De vipe is er en dan is het de uitdaging om daar bovenop de boel nog eens extra te doen ontploffen. Ik heb ook fans, een soort roadies, die wachten tot je er aankomt, die zwermen in je buurt. De Boccaccio heeft de dj's gemaakt en natuurlijk hebben de dj's ook de Boccaccio gemaakt. Geen enkele dancing in België draaide constant house, Boccaccio wel. Dat trok dj's aan, die hun experimenten uitvoerden voor een publiek dat durfde mee te gaan. Datzelfde publiek maakte van de dj's echte helden. Het was een vicieuze cirkel.
"Natuurlijk zaten wij wel met dat probleem van de drugs. House en drugs, dat ging goed samen. Het was niet altijd leuk om dat vast te stellen en eigenlijk wou ik daar ook iets aan doen. Ikzelf heb als dj altijd geredeneerd dat ik naar bepaalde hoogtepunten toe moest werken, ervoor moest zorgen dat je energie kon laten opborrelen op een natuurlijke manier. De meeste gebruikers zitten onder invloed van drugs om mechanisch verder te kunnen stampen, vol te houden gewoon. Ik leg in mijn muziek hoogtepunten die je op een natuurlijke wijze weer de energie moeten geven. Beter is dat er in de muziek zelf zoveel variaties komen dat je als vanzelf uit je mogelijke vermoeidheid gehaald wordt en zonder hulp, enkel op basis van de goede muziek, verder kunt. Dat is voor mij ook de troef geweest om beter te worden: ik wou de house-mensen uit hun trance halen en er meer pit aan toevoegen.
"Natuurlijk, die house gecombineerd met drugs zorgde voor een eindeloosheid. Er kwam geen einde aan de vermoeidheid, aan de dag en de nacht. House was de trein die vertrok en doordenderde. Het probleem was ook dat sommige mensen in die tijdloze wereld wilden blijven. Het sociale van het dansen viel weg. Ook daar wil ik via mijn muziek aan werken: dat amusement blijft bestaan, dat het uitgaan geen verwildering wordt, geen afstomping. Daarom ook vind ik het belangrijk om nu bij de heropening weer in de Boccaccio te komen en daar te draaien, daar waar het allemaal begon en waar we het tij ook kunnen doen keren. Naar de Boccaccio kom ik uit respect voor het verleden en voor de nostalgie. Bij Zillion is het technische zo aantrekkelijk. Je hebt een zaal voor je met de allernieuwste snufjes, alles kan, alles moet ook, het is overdonderend. Maar in Destelbergen zit de sfeer nog. Je kunt er nog mensen onderscheiden. Er worden geen grenzen meer verlegd en ook weer wel, want anders dan in andere dancings vind je er nog een soort samenhorigheid. Boccaccio lijkt om een totaal andere reden heel apart geworden."
© 2001 Uitgeverij De Morgen NV
[ Dit bericht is bewerkt door: Josjie op 2004-06-20 14:28 ]
| | Next open-minded -> Where? When? Nobody knows. Visit www.open-minded.be
- Ad mala parrata haec sunt atra theatra parata -
- I was an atheïst until I realized I was God - |
| 
|
|
| |
| Posted by: Neon  @ 2004-06-20 15:20 (Total messages: 2953) | |
damn! Nice!
| | www.djneon.com
www.topradio.be
www.musicman.be
occasional providers of half decent house |
| |
|
|
| |
| | Posted by: skywalker @ 2004-06-20 15:21 (Total messages: 1854) | |
wist ik niet van abdoul
chapeau !!!
greetz 
| | werk alsof je geen geld nodig hebt
dans alsof er niemand naar je kijkt
zing alsof er niemand naar je luisterd
heb lief alsof je nooit gekwets zult worden
en leef alsof het hemel op aarde is! |
| |
|
|
| | |
| |
| | Posted by: Club 11 @ 2004-06-20 16:20 (Total messages: 2731) | |
Prachtig, kiekenvelmomenten !!!!
wat een prachtig artikel 
| | | It's Alive, It's Alive --> www.club11.be |
| |
|
|
| |
| | Posted by: Pots @ 2004-06-20 18:36 (Total messages: 1636) | |
Prachtig!!! Echt bedankt om dit te posten... Heb just ook nog een vraagske, ale komt eigenlijk van mijn pa die vroeger ook ieder weekend was te bespeuren in de Boccaccio... Kent er iemand hier Dick van Gelden? Den dj die er de zondag draaide? Zo ja, kan er mij iemand mss site of zoiets van hem geven.
Grtz
[ Dit bericht is bewerkt door: The Temple Moderator op 2004-06-20 18:37 ]
| | New concept: Trane Nation
25 mei 2007 @ Tropic (Oostakker)
Forum: Parties and events in Belgium (dance4mation) |
| |
|
|
| |
| | Posted by: netforce @ 2004-06-20 19:39 (Total messages: 464) | |
Ik heb hier een affiche van oude bocca, worldparty op woensdag
8/5/1991
STEVE COP (la rocca)
PHILIP TRAIKOS (greece)
STEVIE STAR (bocca)
LUCA COMBO (italy)
OLIVIER PIETERS (bocca)
RONALD (the netherlands)
FRANK DE WULF (b-sides)
SPINMASTERS (808 state)
JAN V (55)
MONEY PENNY (brand x ) (usa)
DOORS 9 P.M.
ENTRY 200 F
Ik zal eens kijken of ik ze gescant krijg op een grote scanner.
| | | NetForce - You think it - We print it |
| |
|
|
| |
| Posted by: DJ GIN @ 2004-06-21 10:37 (Total messages: 1388)  | |
Echt fantastisch!
Bedankt Josjie om dit te posten!
| | www.trance-nation.be NOW ONLINE ! ! !
25 Mei: Trance Nation@tropic Oostakker
Dj's: Ken, Fabian (Ex-club two), Neon (Temple, Topradio), Benny (balmoral, koko) en GIN (Ex-retropolis)
bookings: deejaygin@hotmail.com |
| |
|
|
| |
| Posted by: Crespo  @ 2004-06-21 16:15 (Total messages: 576) | |
interessant artikel !
leuk om es te lezen
thx Josjie !
[ Dit bericht is bewerkt door: Crespo op 2004-06-21 16:16 ]
|
| |
|
|
| | |
| |
| | Posted by: FreeFall Belgium @ 2004-06-21 21:58 (Total messages: 3413) | |
Ier zé, ik bespaar u scantijd
btw.: Echt heel tof die interviews. Als ik bocca bezoek ga ik altijd bij de garcon met rambo lint Ik heb echt wel respect voor die kerel.
|
| |
|
|
| |
| | Posted by: skywalker @ 2004-06-22 19:57 (Total messages: 1854) | |
ja groot gelijk toffe vent
krijg altijd een hand van.echt wel
een woord dat die van mij krijdgt = R E S P E C T
greetz
| | werk alsof je geen geld nodig hebt
dans alsof er niemand naar je kijkt
zing alsof er niemand naar je luisterd
heb lief alsof je nooit gekwets zult worden
en leef alsof het hemel op aarde is! |
| |
|
|
| | |
| |
| | Posted by: de choco @ 2004-06-22 22:44 (Total messages: 279) | |
Quote:
|
Op 2004-06-21 21:58, schreef DJ FREE-FALL:
Ier zé, ik bespaar u scantijd
btw.: Echt heel tof die interviews. Als ik bocca bezoek ga ik altijd bij de garcon met rambo lint Ik heb echt wel respect voor die kerel.
|
|
philip traikos nog zo een legende en super dj heeft in balmoral, cheops enzo gespeeld helaas nu speelt hij soms nog op retro partys !!!!!
|
| |
|
|
| |
| | Posted by: Illegal Alien @ 2004-06-23 03:10 (Total messages: 777) | |
Mega-artikel!! Thx om al voorsmaakske van de site te geve, Josjie
Wanneer zou em ongeveer online zijn, want nu edde mij echt curieus gekrege na de rest...
Greetzzz
| | | Computer gamez don't affect kidz, I mean if Pac-Man affected us as kidz we'd all be running in darkened rooms, munchin' magik pillz and listening to repetitive electronic music |
| |
|
|
| |
| | Posted by: Josjie @ 2004-06-23 08:56 (Total messages: 1297) | |
Wel er in een template in de maak, dus wat jullie nu zien op de website (er staat nog maar één pagina) is niet de uiteindelijke opmaak...
En wanneer ze online zal zijn... Wel ik heb het archief vna out-soon geplunderd vorige week... Alleen al da proberen sorteren en uitzoeken bij welke club (of event) het hoort zal veel werk zijn...
We zijn er druk aan aant werken, ma nog geen idee wanneer ze online zal zijn.
| | Next open-minded -> Where? When? Nobody knows. Visit www.open-minded.be
- Ad mala parrata haec sunt atra theatra parata -
- I was an atheïst until I realized I was God - |
| |
|
|
| |
| | Posted by: dj christo @ 2004-06-24 12:58 (Total messages: 776) | |
mmmmmmh steve cop !! lekkre dj ! later ook nog in de ouwe cirao in waregem gedraaid
|
| |
|
|
| |
| | Posted by: skywalker @ 2004-06-25 23:01 (Total messages: 1854) | |
echt respect voor speedy
gewoon om sprakeloos van te worden
greetz
| | werk alsof je geen geld nodig hebt
dans alsof er niemand naar je kijkt
zing alsof er niemand naar je luisterd
heb lief alsof je nooit gekwets zult worden
en leef alsof het hemel op aarde is! |
| |
|
|
| |
| | Posted by: Del@y @ 2004-07-04 15:26 (Total messages: 95) | |
philippe traikos speelt nu toch als resident samen met kevin in poly's club in charleroi
| | | * * * music is a state of mind * * * |
| |
|
|
| | |
| |
|
@ 2004-06-20 15:56 (
@ 2004-06-21 21:47 (
